Bir Adım Daha Atan İtfaiyeci çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Umay, kırmızı itfaiye aracının kocaman tekerleklerini sayıyordu. İtfaiyeci yan dolabı açınca içeride düzgünce sarılmış bir hortum gördü. Ellerini arkasında birleştirip dikkatle baktı. Ne çok sorusu vardı! Su aracın içinde mi duruyordu? Çizmeler neden bu kadar uzundu? Okulla itfaiye istasyonuna gelmek, kapının önünden geçip bakmaktan çok daha güzeldi.

Sıra alarmı tanımaya geldi. İtfaiyeci önce haber verdi. “Sesi tanımanız için kısacık çalacağım.” Umay başını salladı. Ama bip sesleri başlayınca sanki göğsünün içinde de bir alarm çaldı. Omuzları kalktı, elleri kulaklarına gitti. Herkes merakla bakıyordu. Umay ise zeminde yalnızca kendisine açılan, sessiz bir kapı olsun istedi.

Ses durunca itfaiyeci yanına çömeldi. “Kulaklarına çok güçlü geldi.” Umay yavaşça başını salladı. “Korkarsam yardım edemez miyim?” diye sordu. İtfaiyeci gülümsedi. “Korkarken de ne yapacağını öğrenebilirsin. Gel, önce bir adım deneyelim.” Umay bir elini indirdi. Karşısındaki ses sakindi. Bu, biraz olsun iyi gelmişti.

Aydınlık çalışma odasında yangın da duman da yoktu. İtfaiyeci açık kapıyı gösterdi. “Çıkış yolunda duman varsa altından, alçaktan ilerleyerek güvenli çıkışa git. Dolaba ya da eşyanın altına saklanma.” Umay geniş minderin üzerinde elleri ve dizleriyle ilerledi, başını alçakta tuttu. İtfaiyeci yanındaydı. Umay kapıya ulaşınca dönüp baktı. Alçalmak saklanmak için değil, dışarı çıkmak içindi.

Sonra başka bir hareket öğrendiler. “Bu yalnızca giysin tutuşursa yapılır. Dur, yere yat, ellerinle yüzünü kapat ve yuvarlan.” Umay kalın mavi minderde dikkatle yana döndü. İtfaiyeci hemen yanından izledi. Minder yumuşacıktı. “Alarm çalınca da yuvarlanacak mıyız?” diye sordu Umay. “Hayır. Alarmda çıkış planını izleriz. Yuvarlanmak, giysi tutuştuğunda yapılır.” Umay iki hareketin farklı nedenleri olduğunu anlamıştı.

Bahçede binadan ve araç yolundan uzak bir buluşma yeri seçtiler. “Buraya gel ve bekle. Eşyalarını bırak, içeri geri dönme,” dedi itfaiyeci. Ardından Umay, hiçbir yere bağlı olmayan oyuncak telefonla konuşma alıştırması yaptı. Gerçek bir acil durumda güvenli bir yerden 112 aranırdı. Nerede olduğunu ve ne olduğunu söylemek, görevliyi dinlemek gerekiyordu. Alıştırma için gerçek numara çevrilmezdi.

Birkaç gün sonra öğretmen, sınıfın çıkış yolunu gösteren bir resim açtı. Umay parmağını sınıf kapısından bahçedeki büyük ağaca götürdü. Arkadaşı Deniz, ağacın eğri dalını çizdi. “Kahvaltıdan sonra yangın tatbikatı yapacağız,” dedi öğretmen. “Yangın yok. Eşyalarımızı bırakıp birlikte yürüyeceğiz.” Umay yolu biliyordu. Yine de alarmı düşününce karnı sıkıştı.

Kahvaltı bitti. Alarm çaldı. Umay'ın elleri hemen kulaklarına gitmek istedi. Umay nefesini verdi, dışarı açılan sınıf kapısındaki öğretmenine baktı. Karnı kıpır kıpır olsa da ayağı bir adım atabilirdi. Elindeki kalemi bıraktı. Çizdiği yaprağın yeşili yarım kaldı. Boyamayı sonra bitirebilirdi; şimdi sınıfla çıkma zamanıydı.

Ama Deniz yerinden kıpırdamadı. Açık kapıya birkaç adım uzaktaki okuma minderinin yanında donup kalmıştı. “Saklanmak istiyorum,” diye fısıldadı. Umay o sessiz kapıyı yeniden istedi. Bir an bütün öğrendikleri birbirine karıştı. Sonra ilk yapabileceği şeyi seçti. “Öğretmenim, Deniz korkuyor,” dedi. Öğretmen hemen yanlarına geldi.

“Buradayım. Birlikte çıkıyoruz,” dedi öğretmen. Umay dizlerini biraz büküp avucunu açtı. “Bizimle gel. Çizdiğin ağacı hatırlıyor musun?” Deniz önce ele, sonra öğretmene baktı. Yavaşça Umay'ın elini tuttu. Umay çekiştirmedi. Öğretmen ikisinin hemen yanındayken açık kapıdan çıktılar. Deniz'in ilk adımı küçüktü ama ardından bir adım daha geldi.

Hava tertemizdi; duman olmadığı için doğrulup yürüdüler. Palto ya da çanta almaya durmadılar. Deniz, Umay'ın elini sıktı. Umay hafifçe karşılık verdi. Arkalarında alarm sürüyordu. Yanlarında öğretmenin sesi vardı. Ağaca doğru bir adım. Sonra bir adım daha. Eğri dal görünmüştü bile.

Buluşma alanında öğretmen yoklama yaptı. Adı okununca Umay ses verdi. Sonra Deniz'le sınıfın yanına oturdu. Herkes buradaydı. Öğretmene güvenli olduğu bildirilene kadar dışarıda kaldılar. Deniz parmağıyla havaya eğri bir dal çizdi. “Buldum,” dedi. Umay'ın omuzları sonunda gevşedi. “İkimiz de bulduk.”

Öğretmen tatbikatı itfaiyecilere anlattı. Bir sonraki ziyarette Umay'a çocuklara verilen simgesel bir itfaiyeci rozeti uzattılar. “Öğretmenine söyledin, arkadaşına el uzattın, planı izledin. Çok işe yarayan seçimler yaptın.” Deniz'i de uzatılan eli tutup dışarı çıktığı için kutladılar. Umay rozeti avucunda çevirdi. Hafifti ama hatırlattıkları kocamandı.

Sonra park edilmiş, motoru kapalı aracın ekip koltuğuna bir büyüğün gözetiminde oturdu. Elleri kumandalardan uzakta, kucağındaydı. İtfaiyeci açık kapının yanında duruyordu. Umay yüksek sesleri hâlâ sevmiyordu. Ama artık sesin ötesinde hatırlayacakları vardı: öğretmenin sesi, arkadaşının eli, güvenli bir adım daha. İstasyondan ayrılırken kapıdan dönüp el salladı. Rozet öbür avucunda parlıyordu.