Aşçı ve Doğum Günü Güneşi çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Mert, büyükannesinin doğum günü için kutuya sığmayacak bir hediye düşünmüştü. Büyükannesi hem pankeki hem güneşli günleri severdi. Öyleyse pankekten bir güneş yapılabilirdi! Ortası yuvarlak, ışınları meyveli olacaktı. Mert daha önce hiç pankek yapmamıştı ama kafasındaki tabak şimdiden hazırdı. Öğle yemeğinde herkes onu görünce gülümseyecekti.

Annesi Mert'in mavi tişörtünün üstüne hardal sarısı önlüğünü bağladı. Önce büyükannesinin bütün malzemeleri yiyebildiğini kontrol ettiler. Sonra ellerini sabunla yıkayıp kuruladılar, alçak masayı boşalttılar. Sıcak ocakla keskin bıçağı yalnızca annesi kullanacaktı. Mert'in işleri ölçmek, karıştırmak ve süslemekti. Bunlar da yemeğin önemli parçalarıydı; yalnızca seyretmeyecekti.

Tarif kitabı turkuaz kasenin yanında açıktı. Annesi malzemeleri okumaya başladı ama Mert'in aklı meyveli ışınlardaydı. Beyaz bir malzemeden kaşıkla alıp kaseye koydu. Ardından un, süt ve annesinin kırdığı yumurta eklendi. Mert hızla karıştırdı. Annesi kıvamına bakıp karışımı ocağa götürdü. Mert masada beklerken kendini çok becerikli hissediyordu.

Annesi ilk pankeki iyice pişirdi. Küçük bir parçayı ayrı tabağa alıp soğuttu. Mert tadınca burnunu kırıştırdı. Çok tuzluydu! Beyaz malzemeyi şekerden değil, yanındaki tuz kavanozundan almıştı. Annesi de soğumuş başka bir parçayı tattı. “Buna istediğimizden çok daha fazla tuz girmiş.” Mert kaşığı bıraktı. Hayalindeki güneş sanki bir bulutun arkasına saklanmıştı.

“Üstünü meyveyle kapatsak?” diye sordu. Annesi başını salladı. “Meyve içindeki tuzu çıkarmaz. Yeniden hazırlayalım.” Uygun olmayan karışımı masadan kaldırdı. Mert büyükannesinin boş tabağına baktı. Öğleye daha vardı. “Yeni kaseyi daha yavaş yapabilir miyim?” dedi. Annesi temiz bir kase getirdi. “Yanında olacağım.” Bu kez acele etmeyecekti.

Mert önce tarifin tamamını dinlemek istedi. Malzemeleri birlikte buldular. Kavanozların üstündeki yazıları annesi okudu; Mert her birini gösterdi. Tuzdan pek az, şekerden başka bir ölçü gerekiyordu. Kontrol ettikleri malzemeleri sıraya dizdiler. “Aşçılar başlamadan önce hazırlanır,” dedi annesi. Mert artık neyin hangi sırada kullanılacağını biliyordu. Önündeki işler birbirine karışmıyordu.

Ölçü kabına un doldurdu. Üstünde küçük bir tepecik kalmıştı. Kaseye dökmek üzereyken durdu. Tarifteki ölçü düzdü. Kaşığın sapındaki düz kenarla fazla unu kendi kabına geri sıyırdı. Annesi kabı tuttu. “Şimdi istediğimiz miktar oldu.” Mert dikleşti. Yavaşlamak, işi durdurmak değildi. Tam tersine, doğru ilerlemesine yardım ediyordu.

Diğer ölçüleri de annesiyle kontrol etti. Yumurtayı yine annesi kırdı. Mert bir eliyle kaseyi tuttu, öbürüyle karıştırdı. Kaşık hızlanınca masaya bir damla sıçradı. Hemen hareketini yavaşlattı. Kenarları usulca sıyırdı. Küçük topaklar görünüyordu. Annesi pankek karışımının kusursuzca pürüzsüz olması gerekmediğini, gereğinden fazla çırpmayacaklarını anlattı. Mert kaşığı bu kez sakin tutuyordu.

Kaşıktaki damlanın tadına bakacak gibi oldu. Sonra durdu. “Yalnızca piştikten sonra, değil mi?” Annesi onayladı. Çiğ yumurtanın da çiğ unun da pişmesi gerekiyordu. Mert damlayı bezle sildi, kullandığı araçları yıkama tepsisine koydu. Süsleme tabağına yer açıldı. Karışıma dokunduktan sonra ellerini yeniden yıkadı. Temiz masa, aradığını bulmasını da kolaylaştırmıştı.

Karışımı ocağa annesi götürdü. Mert güvenli masadan izledi. Pankekin üstünde minik kabarcıklar belirdi, kenarları toparlandı. Annesi spatulayla çevirip öbür yüzünü pişirdi. Kabarcıklar çevirme zamanı için bir ipucuydu; içinin de piştiğini kontrol etmek gerekiyordu. Mert beklemenin boşuna olmadığını gördü. Elleri masadaydı, sıcak tavaya yaklaşmıyordu.

Yeni pişmiş bir parça temiz tabakta soğudu. Mert temiz kaşıkla tadına baktı. Bu kez yüzü aydınlandı. “Büyükannemin güneşi olabilir!” Annesi ayrı bir parçayı tadıp gülümsedi. Kalanları pişirirken Mert çilekleri yıkadı, yavaşça kuruladı. Meyveleri keskin bıçakla annesi kesti. Bıçağı güvenli yerine kaldırdıktan sonra dilimleri Mert'in masasına getirdi. Artık süsleme başlayabilirdi.

Pankekler, servis tabağı güvenle tutulabilecek hâle gelene kadar bekledi. Mert birini ortaya yerleştirdi. Muz dilimleriyle çilek parçalarını çevresine dizdi. Bir çilek yana kayınca annesinden bütün tabağı düzeltmesini isteyecekti. Sonra kendisi düşündü. Kaygan parçayı içeri aldı, dışına geniş bir muz dilimi koydu. Işınlar yerlerinde durdu! Hepsinin birbirinin aynısı olması da gerekmiyordu.

Annesi servis tabağını doğum günü masasına güvenle yerleştirmesine yardım etti. Mert ellerini önlüğüne yasladı. Ya büyükannesi pasta istiyorsa? Büyükannesi öne eğildi. “Güneşi eve getirmişsin!” Mert ilk karışımı da anlattı. Tuz kavanozunu, kontrol ettikleri malzemeleri, düzlediği unu söyledi. Her şeyin ilk seferde güzel olduğunu söylemesine gerek yoktu. Kendi yaptığı değişiklikleri anlatmak hoşuna gidiyordu.

Herkes alkışladı. Büyükannesi pankekinden tadıp boş tarif defterini uzattı. “Tarifini benimle paylaşır mısın, Aşçı Mert?” Mert gururla gülümsedi. Annesi dikkatle ölçmesini, çalışırken toplamasını ve yeniden başlamasını övdü. Mert kitabı getirmeye gitti. Her adımı anlatacaktı. Kutusuz hediyesi masanın ortasındaydı; çevresinde de sevdiği herkes vardı.