Sinterklaas en de verwisselde cadeautjes een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Het was half november, en in het kleine Hollandse havenstadje wapperden overal vlaggetjes. Op de kade stonden de mensen dicht op elkaar, met mutsen op en sjaals om, en iedereen keek dezelfde kant op: naar het water. Helemaal vooraan, op zijn tenen, stond een jongen die Sem heette.

“Daar is hij!” riep iemand. “De stoomboot!”

Langzaam gleed de stoomboot de haven in. Er kwamen witte wolkjes uit de schoorsteen en de muziek speelde. Aan de reling stond Sinterklaas in zijn rode mantel, met zijn hoge mijter en zijn lange witte baard, en naast hem stond Amerigo, zijn schimmel, zo wit als verse sneeuw. Overal op het dek zwaaiden de Pieten, in kleurige pakken en met mutsen met een veer, hier en daar een veegje roet op hun wangen van al die schoorstenen.

Sem zwaaide zo hard dat zijn want bijna van zijn hand vloog. En was het verbeelding, of zwaaide Sinterklaas precies naar hem terug?

Een paar dagen later reed Sinterklaas op Amerigo door de straten van het stadje. De hoeven klepperden over de keien, langs de smalle huizen met hun trapgevels. De Pieten liepen voorop en strooiden handenvol pepernoten. Ze rolden over de stoep en tikten tegen de ramen, en de kinderen juichten en grabbelden. Sem stond aan de rand van de stoep met zijn handen als een kommetje, en hup, daar vielen er drie pepernoten precies in.

Die avond knielde Sem op het kleed bij de haard. Het vuur knapperde en gloeide oranje. Voorzichtig zette hij zijn schoen neer, en in de schoen stopte hij een dikke wortel.

“Die is voor Amerigo,” fluisterde hij. “Van al dat lopen over de daken krijg je vast honger.”

Zo zette Sem elke avond zijn schoen, en elke avond zong hij. Op de avond van vier december ging hij weer naast de schoorsteen staan, keek omhoog en zong zo mooi als hij kon: “Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje…” Hij zong het hele liedje, en daarna nog een keer, voor de zekerheid. Het moest toch helemaal tot boven op het dak te horen zijn.

En toen gebeurde er iets vreemds. In de schoorsteen begon het te ritselen. Er dwarrelde een wolkje roet naar beneden, en uit de haard stak een hoofd met een muts met een lange veer. Het was een Piet, met vrolijke ogen, een brede glimlach en een paar roetvegen op zijn neus.

“Pssst,” zei de Piet. “Jij bent Sem, toch? Ik hoorde je zingen. We hebben hulp nodig, en snel ook. Er is iets misgegaan in het Pietenhuis, en morgen is het al pakjesavond!”

Sem wist niet wat hij hoorde. Maar voordat hij goed en wel kon nadenken, had hij de hand van de Piet al vast, en woesj, daar gingen ze.

Het Pietenhuis was groot en warm en rook naar speculaas en marsepein. Overal stonden stapels pakjes, tot aan het plafond. Maar wat was het er een rommeltje!

“Vanmiddag stond het raam open,” vertelde de Piet. “En ineens kwam er een windvlaag naar binnen. Zoeoeoesj! Alle naamkaartjes en alle gedichtjes vlogen door de kamer, over de tafels, tussen de pakjes, onder de kasten. Nu weet niemand meer welk pakje voor wie is. En Sinterklaas wil dat iedereen precies het goede cadeautje krijgt.”

Sem keek naar de berg papiertjes op de vloer. “Dan gaan we ze toch gewoon lezen?” zei hij.

En dat deden ze. Ze gingen samen op de grond zitten en lazen de gedichtjes hardop, één voor één. Want aan een sinterklaasgedicht kun je vaak al raden voor wie het is. De Piet pakte een briefje en las:

“Elke ochtend zoekt hij weer zijn bril, wel twintig keer. Hij zoekt onder bed en kast, maar die zit gewoon op zijn neus vast!”

“Dat is opa!” riep Sem, en ze lachten zo hard dat de Piet achterover in een stapel cadeaupapier rolde. Er was een gedichtje over een tante die altijd haar sleutels kwijt was, en een over een buurjongen die zó hard zong onder de douche dat de buren meezongen. Bij elk rijmpje gierden ze het uit, en bij elk rijmpje vonden ze het goede pakje.

Daarna waren de chocoladeletters aan de beurt. Er stond een hele kist vol: een M, een J, een A, een O en nog veel meer. Sem las de namen op de pakjes en legde op elk pakje de goede letter. Een M voor Mila. Een J voor Jesse. Een O voor opa, natuurlijk. Hij at er niet één van op, hoewel dat best moeilijk was.

Toen waren alle pakjes klaar. Of toch niet? De Piet telde, en telde nog eens. “Er is er één te weinig,” zei hij zorgelijk.

Sem keek om zich heen. Op de vloer lag een pepernoot. En daar nog een. En daar nog een. Een heel spoortje van pepernoten liep dwars door de kamer. Sem volgde het, stapje voor stapje, tot achter de grote jutezakken in de hoek. En daar lag het: een klein pakje met een gouden strik, en op het kaartje stond “Voor mama”.

“Gevonden!” riep Sem.

Nu moest alles nog bezorgd worden. Buiten stond Amerigo te wachten, wit in het maanlicht, en hij snuffelde aan Sems jas, alsof hij nog wist van de wortel. De Piet tilde Sem op de rug van Amerigo, sprong er zelf achter, en daar gingen ze, over de daken van het stadje. De dakpannen glommen, de sterren twinkelden, en Amerigo stapte zo licht dat je zijn hoeven bijna niet hoorde. Bij elke schoorsteen liet de Piet een pakje naar beneden zakken, precies in de goede schoen. Sem hield de lijst bij en vinkte alles af.

Toen Sem die nacht in bed lag, wist hij niet meer of hij het gedroomd had.

De volgende avond was het eindelijk pakjesavond. Het hele gezin zat in de kamer en zong sinterklaasliedjes, toen er ineens hard op de deur werd geklopt. Bonk, bonk, bonk!

Sem rende naar de voordeur en deed open. Er stond niemand. Maar op de stoep stond een grote zak vol pakjes. En verderop in de straat, onder een lantaarnpaal, zat Sinterklaas op Amerigo. Hij keek Sem aan en gaf hem een knipoog.

In de kamer werden de pakjes uitgepakt. Opa kreeg een brillenkoord, zodat hij zijn bril nooit meer kwijt zou raken. Mama kreeg het kleine pakje met de gouden strik, en het was precies wat ze wilde. En Sem kreeg een chocoladeletter S, en een boek, en een zakje pepernoten.

Iedereen kreeg precies het goede cadeautje. En niemand behalve Sem wist hoe dat zo gekomen was.